7 نمونه درب حیاط فلزی دو لنگه

برای حیاط کوچک و دهانه محدود, مدل ساده خطی معمولاً به دلیل جزئیات کمتر, وزن کنترل شده و خوانایی بهتر طرح مناسب تر است. فرفورژه کلاسیک نیز قابل استفاده است, اما تراکم گل نرده و قوس ها باید کاهش یابد تا درب شلوغ دیده نشود. اگر نمای ساختمان کلاسیک است, می توان به جای حذف کامل فرفورژه, از چند قطعه محدود و متقارن استفاده کرد. انتخاب نهایی باید بر اساس عرض هر لنگه, ارتفاع سردر و میزان پوشش موردنیاز انجام شود.

هیچ کدام برای همه شرایط برتری مطلق ندارند. درب فرفورژه باز نسبت به مدل تمام پوش, نور, تهویه و وزن کمتر ایجاد می کند و برای نمایی که جزئیات فلزی در آن دیده می شود مناسب است. مدل تمام پوش در مقابل, حریم بیشتری فراهم می کند و دید مستقیم را کاهش می دهد, اما وزن و فشار بیشتری به لولا و ستون وارد خواهد کرد. اگر تعادل میان این دو نیاز دارید, مدل نیمه پوشیده با ورق پایین و شبکه فلزی بالا گزینه میانی محسوب می شود.

تفاوت قیمت به مقدار و نوع متریال, ابعاد, تعداد قطعات تزئینی, زمان ساخت, پرداخت جوش, نوع پوشش و یراق آلات وابسته است. مدل تاج دار معمولاً جزئیات, قوس و مراحل تنظیم بیشتری نسبت به طرح ساده دارد, اما یک مدل ساده تمام پوش نیز ممکن است به ورق, پشت بند و لولای قوی تری نیاز داشته باشد. برای مقایسه درست باید مشخصات دو گزینه یکسان سازی شود؛ یعنی ابعاد, نوع پروفیل, رنگ, قفل و شرایط نصب در هر دو برآورد مشخص باشند.

مدل آماده برای دهانه استاندارد و پروژه ای که تغییرات محدودی می خواهد, انتخاب سریع تری است. در مقابل, سفارش اختصاصی برای ابعاد غیرمتعارف, نمای خاص, پوشش متفاوت یا نصب قفل برقی و جک, تطبیق بیشتری ایجاد می کند. خرید مدل آماده بدون کنترل عرض, ارتفاع و محل لولا ممکن است به اصلاحات پرهزینه و آسیب پوشش منجر شود. پیش از تصمیم, ابعاد واقعی و محدودیت نصب را با مشخصات مدل آماده مقایسه کنید و فقط در صورت هماهنگی کامل آن را انتخاب کنید.

برای درب سبک یا مشبک, لولای معمولی تقویت شده می تواند کافی باشد, اما مدل تمام پوش, تاج دار یا عریض معمولاً به لولایی با تحمل بار و حرکت روان تر نیاز دارد. لولای بلبرینگی نسبت به مدل ساده اصطکاک کمتری ایجاد می کند, ولی عملکرد آن به نصب هم محور و ستون مقاوم وابسته است. وزن واقعی هر لنگه, ارتفاع, تعداد دفعات بازشو و امکان سرویس باید بررسی شود. انتخاب لولای قوی بدون تقویت محل اتصال, مشکل سازه ای را برطرف نمی کند.

رنگ الکترواستاتیک معمولاً سطح یکنواخت تر و پوشش کارخانه ای منسجم تری ایجاد می کند, اما به آماده سازی صحیح فلز و امکان قرارگیری قطعه در کوره نیاز دارد. رنگ معمولی در مقابل, برای ترمیم موضعی یا درب نصب شده انعطاف بیشتری دارد, ولی کیفیت آن به آستر, تعداد لایه ها و روش اجرا وابسته است. اگر احتمال جوشکاری یا تغییر پس از نصب وجود دارد, روش ترمیم باید از ابتدا مشخص شود. در هر دو گزینه, پاک سازی زنگ و چربی پیش از رنگ اهمیت اساسی دارد.